Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2015
ΝΟΣΤΟΣ

Βλέποντας παλιές φωτογραφίες από τα παιδικά χρόνια στο χωριό,αναπήδησαν μνήμες,όνειρα, παιχνίδια ,ανεμελιά και με πλημμύρισαν δάκρυα συγκίνησης. Μα πως στην ευχή?Τι με έπιασε?Τι είναι αυτό που μου προκαλούν αυτές οι παλιές ασπρόμαυρες, μισοφθαρμένες φωτογραφίες που τις κοιτάζω στην αυλή του σπιτιού μου,κάτω από τον παχύ ίσκιο τις γέρικης καρυδιάς. Παρέα με τα σπουργίτια που μαλώνουν και με τα δάκρυα να μην έχουν σταματημό.
Τώρα πια που το χωριό σχεδόν ερήμωσε,που έπαψαν να ακούγονται παιδικές φωνές και γέλια,που οι γριές με τις ρόκες και το αγνέθι στα χέρια να συζητούν άλλοτε μεγαλόφωνα και άλλοτε σιγανά και συνωμοτικά έχουν χαθεί και είναι έτοιμες να χαθούν και από την μνήμη μας. Αναπολώ αυτές τις εικόνες,αυτές τις φωνές και νέα κύματα συγκίνησης με πλημμυρίζουν. Δάκρυα νόστου και μελαγχολίας. Μετά θυμός,θυμός στις σκέψεις τής ερήμωσης,σηκώνω τα μάτια δεν υπάρχει τίποτα,ψυχή. Μόνο τα σπουργίτια
Σαν τα κύματα τις θάλασσας που σκάνε στα βράχια,πιο δυνατά απ τα προηγούμενα,…